De dingen die niemand je vertelt als je een klein fitnessbedrijf start
Een eigen dansfitnessles starten klinkt als een droom. Meestal is het dat ook. Maar niemand waarschuwt je voor de mensen die je les geweldig vinden en dan stilletjes verdwijnen.
FITNESSBEDRIJF STARTEN
Richard Ventham
5/27/20264 min lezen
Eerder dit jaar heb ik mijn woensdagmiddagles stopgezet. Die liep al een paar maanden, een klein groepje vaste deelnemers bleef komen, en op papier leefde het nog. Maar ik wist het. De aantallen groeiden niet, er kwam niemand nieuw door de deur, en de mensen die kwamen hielden het in leven in plaats van het te laten groeien.
De stekker eruit trekken was de juiste beslissing. Leuk vond ik het niet.
Dat is het ding met een klein bedrijf runnen waar je echt om geeft: de moeilijke stukken zijn niet de stukken die je verwacht. Het is niet de administratie of de zaalboekingen of de verzekering. Dat zijn gewoon taken. De moeilijke stukken zijn de menselijke, en daar waarschuwt niemand je echt voor.
De proeflesspook
Hier is er eentje. Iemand komt voor een proefles. Die persoon vindt het fantastisch. Je ziet het aan hun gezicht. Ze lachen, ze bewegen, ze kletsen met de persoon naast hen. Achteraf komen ze naar je toe en zeggen zoiets als: "Dat was echt leuk, ik kom zeker terug."
En dan... niets. Geen boeking, geen berichtje, geen opvolging. Ze verdwijnen gewoon.
De eerste keer dacht ik dat ik de situatie verkeerd had ingeschat. Misschien waren ze gewoon beleefd? Maar dan gebeurde het opnieuw. En opnieuw. Mensen die er oprecht van leken te genieten, die alle juiste dingen zeiden, en dan simpelweg nooit meer terugkwamen.
Was het de muziek? Was ik het? Was het de locatie? Heb ik iets raars gezegd?
Ik zal het nooit weten. Dat is het stuk dat je raakt. Er is geen feedback, geen exitenquête, geen ongemakkelijk "het ligt niet aan jou, het ligt aan mij"-gesprek. Gewoon een lege plek waar een persoon was, en je brein dat probeert die op te vullen met redenen.
Meestal is er waarschijnlijk een heel saaie verklaring. Hun agenda veranderde, ze vergaten het, ze vonden iets dichter bij huis. Maar het niet-weten is verrassend moeilijk om mee te leven.
De stille aftocht
Dan is er het andere soort, en dit vind ik moeilijker.
Iemand schrijft zich in, koopt een beurtenkaart, komt wekenlang regelmatig. Ze lachen op de juiste momenten. Ze kletsen na de les. Ze lijken oprecht blij om er te zijn. Je begint ze als een vaste te beschouwen, onderdeel van het meubilair op de best mogelijke manier.
Dan zijn de beurten op, en ze vernieuwen gewoon niet. Geen afscheid, geen "bedankt maar ik stop ermee." Ze stoppen gewoon met komen. Het kredietsysteem vertelt je dat hun laatste bezoek drie weken geleden was, en je beseft dat je elke week half verwacht hebt dat ze zouden binnenwandelen.
Soms stuur ik een voorzichtig berichtje, een kort "gewoon even checken, geen druk," want ik zou oprecht liever horen "het was niks voor mij" dan nog twee weken raden. Af en toe krijg ik een antwoord. Meestal is het "het leven was druk" of "ik blijf van plan om terug te komen." Soms is het stilte.
En dan zit ik me af te vragen: vonden ze het minder leuk dan ik dacht? Was elke week komen meer een kwestie van "ik heb ervoor betaald, dus ik ga" dan "ik kijk ernaar uit"? Dat zal ik waarschijnlijk ook nooit weten.
Het stukje over mijn brein
Ik heb ADHD, en een van de minder charmante kenmerken daarvan is iets dat rejection sensitivity heet (afwijzingsgevoeligheid). In de praktijk betekent het dat wanneer iemand stopt met naar mijn les te komen, het rationele deel van mijn brein zegt "mensen gaan verder, het gebeurt, het gaat niet over jou" terwijl het ADHD-deel zegt "ze vonden het verschrikkelijk en je kunt beter opgeven."
Ik weet dat die tweede stem fout is. Ik weet dat mensen ingewikkelde levens hebben en dat een dansfitnessles niet het middelpunt van iemands universum is, behalve het mijne. Maar iets weten en iets voelen zijn twee verschillende vaardigheden, en sommige dagen wint het gevoel.
De sluiting van woensdag was daar een schoolvoorbeeld van. Elke week wandelde ik die zaal binnen zonder te weten of ik acht mensen zou hebben of één, en de onzekerheid was erger dan welke uitkomst dan ook. Met ADHD steekt dat soort anticipatie niet alleen op het moment zelf. Het vreet aan de rest van de week. En ik heb die energie nodig voor de lessen die wel groeien, waar mensen wel blijven terugkomen.
Waarom ik je dit allemaal vertel
Niet voor medelijden. Groove Fitness doet het goed. Zondag is sterk en groeit nog steeds. Maandag heeft zijn eigen rustigere momentum. Ik geef drie keer per week les in Leuven, ik mag dansen op de beste disco- en soulmuziek die ooit geschreven is, en mensen verlaten mijn lessen een beetje roze en een stuk meer ontspannen. Dat is oprecht de beste job die ik ooit heb gehad, en ik heb 28 jaar in de farma gewerkt, dus ik heb een redelijke vergelijkingsbasis.
Maar de glimmende versie van "ik heb mijn bedrijfsjob opgegeven om mijn passie te volgen" (die je op LinkedIn en Instagram ziet) laat de woensdagmiddagen weg. Die laat de donderdagavond weg die je doorbrengt met je af te vragen of er morgen wel iemand komt opdagen. Die laat de kleine, stille steek weg wanneer iemand beslist dat jouw ding niet meer hun ding is.
Een klein fitnessbedrijf starten, of eender welk bedrijf waar je echt om geeft, betekent een stukje van jezelf blootgeven en aanvaarden dat niet iedereen blijft. Niemand vertelt je dat stukje op voorhand, dus doe ik het nu.
Maar hier is het punt. Niets van dat alles verandert het moment waarop ik opkijk midden in een routine en een zaal vol lachende mensen zie, een beetje buiten adem, bewegend op een nummer dat al sinds de jaren 70 mensen blij maakt en dat nog steeds niet verleerd is. Dat gevoel is elke lege woensdag waard, elk onbeantwoord berichtje, elke persoon die het geweldig vond en verdween. Ik zou dit verkiezen boven nog tien jaar farmatabellen zonder te twijfelen, en het is niet eens close.
Als je al een tijdje denkt aan het uitproberen van Groove Fitness kom gerust langs. Eerste les is gratis, de routines zijn vergevingsgezind, en de drempel is heel laag: als je ongeveer op de maat van muziek kunt bewegen, komt het goed. En als je één keer komt en beslist dat het niets voor jou is, dan is dat ook OK. Ik ga er hooguit een dag of twee over piekeren. Drie, max. 😄
Richard
Chief Groove Officer 🪩