Waarom de angst om slecht te dansen je juist tegenhoudt
Bang dat anderen beoordelen hoe je danst? Jezelf inhouden vermindert niet alleen het plezier, maar ook de vrijheid om te ontdekken hoe jij op muziek beweegt.
DUTCH: ZELFVERTROUWEN DANSENONZEKER BIJ DANSENBANG OM TE DANSENLEREN DANSENVRIJ BEWEGEN OP MUZIEKMUZIKALITEITDANSEN ZONDER SCHAAMTEGROOVE FITNESS LEUVEN
Richard Ventham
10/19/20264 min lezen
Ik denk dat veel mensen die zeggen dat ze niet kunnen dansen, eigenlijk helemaal geen hekel hebben aan dansen. Ze hebben vooral een hekel aan het gevoel dat andere mensen misschien beoordelen hoe ze dansen.
En dat snap ik. Dansen kan best kwetsbaar voelen. Je kunt je nergens echt achter verstoppen. Je hoort muziek, je lichaam reageert erop, en iedereen kan het zien.
Dus speel je op veilig. Je houdt je bewegingen klein. Je doet niets dat er misschien belachelijk uitziet. Je blijft netjes op de maat, gooit je armen niet te veel in het rond en probeert vooral niet dat ene ding dat je net iemand anders zag doen.
Maar daar zit net het probleem.
Hoe meer je jezelf inhoudt omdat je bang bent dat je er als een slechte danser uitziet, hoe moeilijker het wordt om beter te leren dansen.
Je moet bereid zijn dat iets soms niet werkt
Mensen zeggen me soms dat ik goed kan dansen. Dat compliment neem ik graag aan, maar ik heb het niet geleerd door jarenlang danslessen te volgen. Ik heb wel wat salsa gedaan, en daar is zeker iets van in mijn manier van bewegen blijven hangen, maar het grootste deel heb ik op een veel minder georganiseerde manier geleerd.
Ik keek naar mensen die ik goed vond dansen en probeerde dingen uit die zij deden.
Soms werkte het. Soms totaal niet.
Maar als iets goed voelde, probeerde ik het opnieuw. Daarna veranderde ik het een beetje, gebruikte ik het op andere muziek of combineerde ik het met iets anders. Langzaam ontdek je wat je lichaam kan, wat natuurlijk voelt en, minstens even belangrijk, welke beweging waarschijnlijk geen blijvend onderdeel van je dansstijl gaat worden.
Dat lukt moeilijk als je jezelf voortdurend in de gaten houdt en bezig bent met wat anderen van je denken.
Het zelfvertrouwen ontstaat voor een deel juist door dat experimenteren. Je probeert iets en het werkt, dus de volgende keer durf je weer iets anders te proberen. Je beweegt vrijer, daardoor wordt dansen leuker, dus je doet het vaker. En hoe meer je danst, hoe meer je leert.
Zo ontstaat een positieve cirkel.
Maar het omgekeerde kan ook gebeuren. Je bent bang dat je er belachelijk uitziet, dus je houdt jezelf in. Daardoor probeer je minder uit. Je ontdekt minder goed wat je lichaam allemaal kan en je bouwt nooit helemaal het zelfvertrouwen op waarop je zat te wachten.
Er zit een vreemde paradox in.
Mensen proberen soms te vermijden dat ze eruitzien als een slechte danser door hun bewegingen te beperken. Maar net daardoor ontwikkelen ze minder snel datgene wat hen een betere danser zou kunnen maken.
Op den duur hoor je meer in de muziek
Er gebeurt nog iets als je al lang danst.
In het begin is het logisch om vooral op de beat te dansen. De meeste populaire muziek geeft je een duidelijk en regelmatig ritme om te volgen, en daar is absoluut niets mis mee.
Maar na verloop van tijd merkte ik dat ik op veel meer begon te bewegen dan alleen op die beat.
Ik reageer op de baslijn, percussie, de stem, een stukje gitaar of strijkers. Soms stop ik een extra beweging tussen de beats omdat er iets in de muziek gebeurt waardoor dat op dat moment gewoon klopt.
En je begint de muziek ook te voorspellen.
Bij een nummer dat ik goed ken is dat natuurlijk gemakkelijker. Dan weet ik wat eraan komt.
Maar het gebeurt ook bij muziek die ik nog nooit gehoord heb. Je voelt vaak dat er iets aan het opbouwen is. Je merkt dat een refrein eraan komt, dat de muziek even gaat terugvallen of dat er waarschijnlijk een instrumentaal stuk volgt. Je hebt genoeg muziek gehoord om die patronen te herkennen.
Daardoor kan mijn dansen er soms bijna gechoreografeerd uitzien, terwijl dat helemaal niet zo is. Ik ben in mijn hoofd geen ingewikkelde passen aan het tellen. Ik luister en reageer op wat ik denk dat de muziek gaat doen.
Het woord daarvoor is waarschijnlijk muzikaliteit.
Maar ik heb dat niet ontwikkeld door muziektheorie te studeren of een lijst danspassen uit mijn hoofd te leren. Het is gegroeid doordat ik veel heb gedanst, dingen heb geprobeerd en me uiteindelijk vrij genoeg voelde om te experimenteren.
Je hoeft helemaal geen fantastische danser te worden
Misschien moet ik hier één ding duidelijk maken.
Er is absoluut geen verplichting om een "betere danser" te worden. Als je beweegt op muziek en je amuseert, dan is het doel eigenlijk al bereikt.
Dat vind ik ook belangrijk bij Groove Fitness. De sequenties geven je iets om te volgen, maar het is geen examen. Het kan me echt niet schelen of iemand de verkeerde arm gebruikt, een pas mist of iets anders doet omdat dat op dat moment beter voelt.
Sterker nog, ik zie veel liever iemand genieten van de muziek en stukken van mijn sequentie verkeerd doen, dan iemand die de hele les gespannen probeert om elke beweging perfect na te doen.
De sequentie geeft je een kader. Wat je binnen dat kader doet, is van jou.
Misschien is dat ook buiten een les een goede plek om te beginnen.
Wacht niet tot je zelfvertrouwen hebt voordat je jezelf toestemming geeft om dingen uit te proberen. Een groot deel van dat zelfvertrouwen ontstaat juist doordat je experimenteert.
Probeer die beweging. Maak ze groter. Maak ze kleiner. Doe iets na dat je bij iemand anders zag. Kijk wat er gebeurt als je eens op een ander element in de muziek reageert.
Soms denk je: ja, dat werkte.
En soms ontdek je een beweging die beter nooit meer het daglicht ziet.
Allebei nuttig.
Want je ontdekt pas echt hoe jouw lichaam op muziek kan bewegen als je het de vrijheid geeft om dat uit te zoeken.